AIW

[AIW] memory time

posted on 17 May 2011 16:29 by kanis18 in AIW
เรื่องเล่าที่เราจะขอเสนอต่อไปนี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ครั้งที่ร้อยแล้วละมั้ง...ที่ผมถูกทิ้ง
ครั้งที่พันแล้วละมั้ง...ที่ผมถูกหลอก
ครั้งที่ล้านแล้วใช่มั้ย...ที่ผมอยู่คนเดียว
เพราะผม...อยู่คนเดีัยวมาตลอด...
 
 
 
 
 
 
"แฮ่ก แฮ่ก"
 
"กร๊าซซซ!"
 
เสียงหอบดังพร้อมกับเสียงสัตว์ป่าหลายชนิดที่กำลังวิ่งตามผมอยู่
ใช่แล้ว...ผมหลงป่า
 
ตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว ทุกอย่างเริ่มมืดลง ผมมองไม่ค่อยเห็นเลย ...ยิ่งตอนนี้...
 
"แปร๊นนนนนน"
 
หนึ่งในสัตว์ป่าร้องขึ้น ทำให้ผมรู้ว่าพวกมันเริ่มใกล้เข้ามาทุกที
ผมกำลังจะหมดแรงเพราะไม่มีอะไรตกถึงท้องมาสองวันแล้ว
รวมถึงบาดแผลที่ผมได้มา...ผมก็กัดฟันทนมานานแล้วเช่นกัน
 
บ้าน...
 
ผมมองไปยังสิ่งที่ไม่น่าจะมีอยู่ในป่านี้ บ้านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน...
แต่ตอนนี้บ้านหลังนั้นอาจจะเป็นความหวังเดียวของผมแล้วก็ได้
 
ผมวิ่งไปทางบ้านหลังนั้นอย่างไม่ลังเล
 
ปัง ปัง ปัง ปัง! ผมเคาะประตูบ้านเสียงดังหวังว่าจะมีคนอยู่ข้างใน
"มีใึครอยู่มั้ยฮะ! ช่วยผมด้วย! ช่วยด้วย...ช่วยด้วย!!"
ปัง ปัง!
"มีใครอยู่ข้างในมั้ยฮะ! ผมกำลังถูกสัตว์ป่า..."
 
ผมหันกลับไปพบว่าไม่มีสัตว์ซักตัวกล้าเข้าใกล้แขตบ้้านหลังนี้
แต่ผมก็ไม่กล้าหันกลับไปมอง...ป่ามืดๆแบบนั้นเลย
 
ปัง ปัง!
"มีใครอยู่มั้ยฮะ!"
ผมยังคงเรียกต่อไป แต่ไม่มีเสียงตอบกลับเลย
ข้างนอกเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ... ผมเองก็หมดแรงแล้ว
อาหาร...น้ำ... ผมหิวจังเลย
 
"มีใครอยู่มั้ย..."
แรงของผมเริ่มหายไปเรื่อยๆ ตาพร่ามัว มองไม่เห็น...
ความมืด...เข้าครอบครองสติผมอีกครั้ง
 
"...ช่วยด้วย...."
 
 
 
 
เช้าวันต่อมา
 
"โอ๊ย!"
ผมรู้สึกเหมือนมีใครหรือบางอย่างเหยียบอยู่บนตัวผม
ผมค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วมองไปข้างหน้า
 
"หืม?..." บุคคลตรงหน้าก้มมองผม
"หือ..." ผมคลานถอยแล้วพยายามพยุงตัวเองขึ้น
...นั่นคือคน! คนจริงๆด้วย!!! ผมไม่เจอคนมา...สองสามวันแล้ว!
 
"คะ คะ คุณ??" คนตรงหน้าจ้องผมตรงๆผมเลยไม่กล้าพูดอะไรมากนัก
"เธอเป็นใครกันละเนี่ย?"
".... คะ คะ คือผม..."  ผมกลัว...กลัวมาก...มันทำให้ผมร้องไห้โดยไม่รู้ตัว
"มานอนอยู่หน้าบ้านคนอื่นนี่มันยังไง..." เขาพึมพำ
"ผม..." ผมกลัว...ผมเลยยังไม่ได้ตอบคำถามนั่น
"เฮ้ย!! อย่าร้องนะเว้ย! ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเลย"
"..." 
 
ผมกลัวคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก ...เขาดูเป็นคนไม่ดี แต่ดีกว่าพ่อแม่บุญธรรมของผมแน่ๆ
ผมได้แต่ร้องไห้ ร้องไห้อย่างเดียว...      กลัว..ผมนึกออกแค่นี้
 
"..." คนตรงหน้าผมชะงักเมื่อเห็นผมเอาแต่ร้องไห้อย่างเดียว
"ผม...ไม่มีบ้าน"
"เฮ้... ชั้นดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยรึไง ...ไม่มีบ้าน?" เขามองผม...
 
ใช่...ผมกลัว...กลัวมากๆ...
 
"แต่ตัวดูดีนี่นา" เขาจ้องมองผมอย่างสงสัย
"...ไม่มี..."
 
น้ำเสียงแบบนี้...ทำให้ผมนึกถึงตอนที่พ่อเลี้ยงไล่ผมออกมา ผมกลัวอีกแล้ว
 
"อ๊ะ!!!"
ผมถูกคนคนนั้นแบกเข้าไปในบ้านหลังใหญ่แต่สภาพเหมือนไม่ได้รับการดูแลเลย...
 
"จะทำอะไรผมน่ะฮะ! ปล่อยผมนะ!!"  
ผมนึกถึงตอนที่...ผมถูกจับไปทรมาน... ถูกจับไปเป็นหนูทดลอง... ผมถูก...แบกเข้าไปในที่มืดๆแบบนี้..
 
"อย่าพูดมากได้ไหม! แผลเต็มตัวแล้วยังจะมาโวยวายอีก!" คนที่แบกผมอยู่พูดอย่างไ่ม่สบอารมณ์
"..."
 
ผมหันกลับมามองตัวเอง... ผมกลัวจนไม่รู้สึกเจ็บ ผมไม่รู้สึกหิว ...ผมไม่มีความรู้สึก...
 
ตุบ!
ผมถูกปล่อยลงบนโซฟาตัวนึง 
 
"อยู่นิ่งๆ อย่าเพ่นพ่าน ชั้นจะไปหายา"
 
ผมนั่งนิ่งๆแล้วมองไปรอบๆ
ที่นี่ดูโทรมไม่เหมือนบ้านที่จะมีคนอยู่ได้เลย
มีแต่ความกลัวและหวาดระแวงอยู่ในหัวของผม
...เมื่อกี้คนนั้นบอกว่าจะไปหายารึเปล่านะ...
จะเป็นยาแบบไหนกันนะ ยาทดลองแบบที่ผมเคยโดนรึเปล่า
ถ้าเป็นแบบนั้น...ผมจะอยู่ที่นี่ทำไม! ต้องวิ่งออกไปสิ!
 
พอผมพยายามยกขาขึ้น...แล้วผมก็รู้ว่าตัวเองไม่มีแรงแม้แต่น้อย
 
"เธอชื่ออะไร" คนคนนั้นเดินกลับมาพร้อมกล่องยา ...กล่องยาพยาบาลนี่หน่า!!
"...แอล...ผมชื่อแอล..."
 
ผมมองกล่องแล้วหันมามองคนที่ถือกล่องยา เขามองผมอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่
 
"คุณ...ละ" ผมถามอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่ผมถามเพื่อรักษามารยาท...ตามที่แม่บุญธรรมสอน
 
เขาเช็ดหน้าที่เปื้อนเศษดินให้...
เช็ดหน้าให้ผมงั้นหรอ...!?
 
"เรียกชั้นว่าเชสแล้วกัน"
"...เชส...ขอบคุณ..." ผมลองเรียกชื่อคนนั้น แล้วบอกขอบคุณด้วย
 
ไม่เคยมีใครทำดีกับผมมานาน...นานมากแล้ว
 
"เด็กผู้ชายต้องสดใสและเปล่งประกายสิ เห็นเธอแล้วมันขัดตาจริงๆ!"
"เด็กผู้ชายต้องสดใส? ทำไมละฮะ?" 
 
ผมไม่เข้าใจ..ทำไมต้องสดใส? ผมไม่สดใสตรงไหนกัน?
หรือสดใสมีความหมายอื่นด้วย...? 
 
"ช่างมันเถอะ..." คุณเชสพูดแบบปัดๆ "ว่าแต่เธออยู่ที่ไหนจะได้ไปส่ง"
 
ที่อยู่...อยู่ที่ไหน... ไม่...ไม่มีอีกแล้ว!
โลกนี้มีแต่คนหลอกลวง!! 
มีแต่คน..ไม่ต้องการผม... ทิ้งผม...ให้อยู่ึคนเดียว
 
"ผม...ผมบอกแล้วว่าผมไม่มีบ้าน!! ไม่มีใครต้องการผมแล้ว! มีแต่คนทิ้งผมทั้งนั้น!!  ...และนี่ก็...ไม่ใช่ครั้งแรกด้วย..."  น้ำตาผมเริ่มไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
"โว้ยยย อย่าทำเหมือนชั้นรังแกเด็กได้ไหมมม!? เลิกร้องไห้เดี๋ยวนี้! มาอยู่ที่นี่ก็ได้ มันว่าง!"
"ว่าง....??"
 
ผมชะงัก... ที่อยู่หรอ...อยู่...ว่าง...? เค้ากำลัง...รับผมเข้ามาอยู่ด้วยรึเปล่านะ...
 
"แปลว่าผมอยู่กับคุณได้หรอฮะ" น้ำตาผมเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง
"ได้น่ะสิ" เขาขมวดคิ้วแล้วเอามือเช็ดน้ำตาผมแรงๆ
 
เหมือนกับจะบอกผมว่า ...ผมต้องเข้มแข็งกว่านี้...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สี่ปีนับจากวันนั้น
 
"อือ..." ผมมองพี่ที่อยู่ในสภาพแฮงก์สุดที่กองตัวเองไว้กับพื้น
"พี่ฮะ พี่ดื่มมากไปแล้วนะฮะ!"
 
พี่เชสชอบเหล้ามากเลย... แล้วก็ชอบดื่มจนไม่ได้สติอยู่เป็นประจำ
 
ผมเขย่าตัวเบาๆเรีัยกให้พี่ตื่น
 
"หือ? ....อือออ กี่โมงแล้วเนี่ย"
"บ่ายโมงฮะ"
 
พี่เชสพลิกตัวขึ้นนั่งบนโซฟา
ดูท่าพี่จะอาการไม่ดีแล้ว ผมน่าจะไปหยิบผ้ากับน้ำอุ่นมาได้แล้ว
 
"ผมจะไปเอาผ้ากับน้ำอุ่นมาให้นะฮะ" ผมพูดอย่างรู้หน้าที่
"ชั้นตื่นไม่ทันอาบแดดอีกแล้ว" พี่พูดอย่างหัวเสียแล้วพยักหน้าตอบรับ
 
ความจริงแล้วผมอิจฉาผิวสีขาวเหลืองของพี่มากกว่า ไม่เข้าใว่าทำไมพี่ถึงอยากผิวสีแทน
 
ผมเข้า่ไปในครัวแล้วหยิบผ้าที่เตรียมไว้กับน้ำที่อุ่นกำลังพอดีออกมา
 
"แดดน่ะอาบได้ตลอดแหละฮะ แค่เดินออกไปข้างนอกก็เจอแล้ว" ผมยิ้ม
"เฮ้ออ ไอ้เด็กใสซื่อของชั้นหายไปไหน" พี่พูดแล้วก็อาเท้าเขี่ยผ้าห่มให้่พ้นๆ
"ฮิ..."
ผมแอบหลุดขำออกไป แต่กลัวพี่จะรู้ผมเลยต้องเปลี่ยนเรื่องซะก่อน
"ผมทำโจ๊กไว้ให้พี่ืทานด้วยนะฮะ อยากทานเลยมั้ยฮะ ผมจะได้ไปตักมาให้"
"..." พี่พยักหน้าตอบแล้วบิดขี้เกียจสองสามที
 
ผมวิ่งไปตักโจ๊กในหม้อที่กำลังอุ่นได้ที่เช่นกันมาให้
 
"พ่อ...อ๊ะ! พี่โจ๊กมา