สวัสดีค่ะ ห่างหายไปนาน วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องก่อนหน่อยเนาะ 27.04
 
ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
มีสาวน้อยคนนึง ดูจากหน้าตาแล้วคงอายุประมาณ 16 ใส่ชุดคนป่วยสีฟ้าสดใส ผมสีน้ำตาลเข้มของเธอที่ยาวประมาณบ่าถูกปล่อยให้ตกลงมาแบบขี้เกียจ เธอสวมแว่นกรอบหนาที่เหมือนจะมีออร่าวิ้งๆลอดออกมา เธอนั่งอยู่บนเตียงและกำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสืออยู่เชียวล่ะ หนังสือที่เธออ่านเป็นนิตยาสารภาพหน้าปกรูปหมาป่าสีน้ำเงินของ National Geographic และดูเหมือนในห้องของเธอก็มีอยู่หลายเล่มเลยเชียว
 
"หืม? ตกลงนกกีวี่ที่นิวซีแลนด์หน้าตาแบบนี้สินะ" เธอพูดพร้อมขยับแว่นหนึ่งที
 
ก๊อก ก๊อก ~~
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
 
"เชิญค่ะ" สาวน้อยในชุดสีฟ้าขาลตอบด้วยน้ำเสียงสงสัย
"อาหารเที่ยงค่ะคุณไพลิน" พยาบาลสาวในชุดสีขาวสะอาดถือถาดอาหารเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม
"อ้าว พี่แนนเองหรอคะ วันนี้ข้าวเที่ยงเป็นอะไรเอ่ย ?" สาวน้อยชะเง้อมองอย่างตื่นเต้น
"วันนี้เป็นข้าวผัดหมุค่ะ วันนี้พี่สั่งนมเย็นที่คุณไพลินชอบมาด้วยนะคะ" พยาบาลสาวสวยพูดพร้อมวางถาดลงบนโต๊ะ
"เอ๋ ขอบคุณมากเลยค่ะ!" สาวน้อยตอบเสียงใสพร้อมขยับตัวมาที่ขอบเตียงเตรียมกินอาหารเที่ยงสุดโปรด
พยาบาลสาวช่วยขยับโต๊ะมาที่ขอบเตียงพร้อมหยิบยาที่กับแก้วน้ำมาวางใกล้ๆ
"อย่าลืมทานยานะคะ พี่จะไปส่งอาหารห้องอื่นก่อนแล้วเดี๋ยวจะมาเก็บถาดนะคะ" พี่สาวพยาบาลยิ้มสดใสพร้อมเดินออกไป
 
ห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
มีเพียงเสียงลมพัดเบาๆจากหน้าต่างที่แอบถูกเปิดไว้ ดูเหมือนใครบางคนจะไม่ชอบให้เปิดหน้าต่างนะ
 
สาวน้อยเลื่อนตัวเข้ามาใกล้ถาดอาหาร แล้วค่อยๆตักอาหารเข้าปากอย่างเหนื่อยใจ
 
"เฮ้อ..." เธอถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมหยิบนมเย็นสุดโปรดขึ้นมา "อย่างน้อยวันนี้ก็มีนมเย็นแหละนะ" เธอปลอบตัวเอง
 
 
วันแล้ว วันเล่า เดือนแล้ว เดือนเล่า ปีแล้ว ปีเล่า ที่สาวน้อยต้องอยู่ในโรงพยาบาล ออกไปไหนไม่ได้
ดูจากประวัติจากทางโรงพยาบาลแล้ว อย่างต่ำคงอยู่มาสิบกว่าปี กับชีวิตที่เหมือนเดิมทุกๆวัน มีแค่หนังสือ ทีวี และพยาบาลที่เป็นเพื่อนเธอเท่านั้น
เธอไม่ค่อยมีใครมาเยี่ยมซักเท่าไหร่ พ่อแม่ทำงานหนัก และพี่น้องของเธอก็เรียนอยุ่ต่างประเทศ
ทำไมเธอถึงมาอยู่ในโรงพยาบาลน่ะหรอ? หลายปีก่อน เธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้ต้องเข้าโรงพยาบาล แต่หลังจากนั้นมา เธอก็เจอกับโรคร้ายทำให้เธอไม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ เธอออกจากโรงพยาบาลบ้างบางครั้ง เช่นในวันปีใหม่ เธอจะได้เจอกับครอบครัว ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ก็ต้องกลับมาอยุ่โรงพยาบาลเหมือนเดิม เธอมีชุดคนไข้เยอะกว่าชุดไพรเวทซะอีก คิดว่าเธอคงเอียนกับสีฟ้าแล้วล่ะมั้ง
 
สาวน้อยวางช้อนตักข้าวลงแล้วกระดกนมเย็นที่เย็นสุดขั้วหัวใจอย่างกระหาย 5.05
 
"อร่อยชะมัด แต่เสียดายคงกินบ่อยๆไม่ได้ล่ะมั้ง" สาวน้อยเลียมุมปากแล้วยิ้มปลอบตัวเอง "เอาล่ะ แค่นี้คงพอแล้ว คงได้เวลากินยาแล้วล่ะ"
เธอวางแก้วนมเย็นที่ว่างเปล่าแล้วเธอเอื้อมไปหยิบยาที่อยู่ทางซ้ายของถาด
 
ตุบ!
แต่แขนเสื้อเธอกลับไปปัดยาตกได้ซะนี่!
 
"อ๋าาา ซุ่มซ่ามจริงๆเลยเรา" สาวน้อยขยับผ้าห่มออกแล้วเอี้ยวตัวจะก้าวลงจากเตียง
 
ตุบบ!! โครมมมม!! เสียงของวัตถุที่หล่นตามแรงโน้มถ่วงของโลกดังราวกับเกิดสงครามศาสนา
เพราะความซุ่มซ่ามเธอคงยังไม่จบเพียงเท่านั้น!
 
"แง๊ !!!! ฮือออออ!!!"  สาวน้อยดันสะดุดผ้าห่มตัวเองตกลงมาซะได้ แล้วยังโดนถาดอาหารทับด้วยสิ เอากะเค้าสิ โว้วววว!!
 
แอ๊กกก!!
เสียงประตูที่ถูกเปิดเข้ามาจากคนแปลกหน้า
 
"เป็นอะไรรึเปล่าครับ?" ชายหนุ่มตัวสูง ผิวแทนเดินเข้ามาในห้องอย่างมิได้นัดหมาย(!?) นี่มันวันสำคัญทางศาสนาอะไรรึเปล่าเนี้ย แต่มันต้องเกิดขึ้นพร้อมกันทั่งสี่อย่างสินะ เขาใส่เสื้อยืดลายหมาป่าตัวโคร่ง แล้วคลุมด้วยเสื้อเชิ้ตอีกทีนึง กางเกงยีนที่เขาใส่บ่งบอกว่ามันคงผ่านศึกมาไม่น้อยเลยเชียว แต่ศึกอะไรล่ะ ?

"ฮือออ!! ....!?" สาวน้อยหยุดร้องแล้วหันไปมองผู้มาใหม่ที้ไม่เคยพบหน้า
 
คนแปลกหน้าที่ไมไ่ด้รับเชิญ!! อันตราย!!! สัญญาณระวังตัวของสาวน้อยดังขึ้น
 
"คุณเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ" ชายหนุ่มพยุงตัวสาวน้อยให้ยืนขึ้น
"!!!!" สาวน้อยตกใจสะบัดแขนออก
 
ตุบ!
แต่เพราะเหมือนข้อเท้าเธอจะมีปัญหาซะแล้ว และด้วยพลังแห่งแรงโน้มถ่วงที่ยิ่งใหญ่อันมีความเร่งเท่ากับ 10 เมตรต่อวินาที ทำให้เธอล้มลงไปอีกครั้ง
 
"ฮือออ" สาวน้อยร้องด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง...ซะแล้ว (เยอะไปไหนเนี้ย)
"อยู่นิ่งๆก่อนนะครับ" ชายหนุ่มดูท่าทีสาวน้อยจอมซุ่มซ่ามคงนี้คงจะยืนไม่ไหวซะแล้ว เขายิ้มให้กับความซุ่มซ่ามนั่น เขาคงคิดว่ามันตลกดี แล้วอุ้มสาวน้อยขึ้นบนเตียงพยาบาลอย่างนุ่มนวลที่สุด คงจะกลัวอย่างอื่นหักมากกว่าข้อท้อล่ะมั้ง อย่างซี่โครงเป็นไง?

...สาวน้อยตกใจหน้าแดงอย่างกับสตอเบอรรี่สดที่เพิ่งเก็บมาจากต้น
ใกล้กันเกินไปแล้วนะ.. สาวน้อยได้กลิ่นของชายที่อุ้มเธอขึ้นเตียงอย่างชัดเจน..เกินไป เอ้ะ.. แล้วที่ใจเต้นเร็วแบบนี้มันคืออะไรกัน ตื่นเต้นหรอ? หรือเพราะนี่คือคนแปลกหน้า?
แล้วเค้าเป็นใครกัน เค้ามาอุ้มเราได้ยังไง ทำไมเค้าถึงมาจับตัวเราแบบนี้ ไม่ได้ใส่เครื่องแบบพยาบาลด้วย เป็นพวกโรคจิตเหมือนในข่าวรึเปล่า? อันตรายซะแล้ว!!
 
"นี่...!!" สาวน้อยกำลังจะเปิดปากพูด พร้อมเตรียมกำลังที่จะผลักชายหนุ่มออกไปอย่างสุดแรง
"เดี๋ยวผมจะไปเรียกพยาบาลมา คุณอย่าเพิ่งขยับนะ"ไม่ทันได้เปิดปาก ชายหนุ่มก็รีบวิ่งออกไปข้างนอกทันที
นี่มันเรื่องใหญ่อะไรรึเปล่าเนี้ย !?
 
"คือกดปุ่มเรียกพยาบาบตรงนี้ก็ได้นะ..." สาวน้อยมองปุ่มฉุกเฉินที่ข้างเตียงแล้วเอื้อมไปกดปุ่มนั่นอย่างมึนๆ
 
ตุบ!! โครม! อีกครั้งขอรับท่านผู้ชม อีกครั้งที่แรงโน้มถ่วงของโลกได้ทำการครั้งยิ่งใหญ่!!!
 
"ผมบอกว่าอย่าขยับไง!!" ชายหนุ่มวิ่งกลับเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นห่วงพร้อมพยาบาลสองสามคน
"คุณไพลิน พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ระวัง นี่พี่หายไปแปปเดียวเองนะ!" พยาบาลสาวสวยเดินมาพยุงพร้อมกับพยาบาลอีกสองสามคน
"เดี๋ยวฉันจะรีบไปตามหมอมาตรวจ" พยาบาลผมสั้นร่างสูงกล่าวพร้อมวิ่งออกไปทันทีด้วยสีหน้าตึงเครียด
"เธอเอาที่จดบันทึกมาด้วยนะ กัณ!" พยาบาลสาวสวยตะโกนตามหลังไป
"ฮืออออออ! ข้อเท้าฉันนน" สาวน้อยร้องโอดโอยพร้อมจับข้อเท้าตัวเอง นี่คือเพิ่งรู้สึกว่าเจ็บรึไงยัยนางเอกละคร!
"ดูเหมือนจะช้ำนะคะคุณไพลิน ข้อมือตรงนี้ด้วย" พยาบาลสาวเอื้อมมือไปตรวจคนไข้สุดซุ่มซ่าม เธอถอนหายใจยาวๆหนึ่งทีแล้วทำท่า ช่วยไม่ได้สิน้าา "ต้องรอคุณหมอมาตรวจแล้วล่ะ พี่ว่าอาจจะต้องเข้าเฝือกนะคะ ดูเหมือนน้องจะหาเรื่องเจ็บตัวอีกแล้ว อยู่เฉยๆไม่ได้เลยนะเรา!"
"ฮือ..." สาวน้อยก้มหน้าราวกับรู้สึกผิดแต่จริงๆแล้วใจกำลังบอกว่า บุ้ววว หนูไม่ผิดซักหน่อยนะ!!!
 
ชายหนุ่มมองอาการงอนแก้มตุ่ยของสาวน้อยแล้วขำในใจ จนนึกได้ว่ามีธุระต้องไปทำ
"ผมคงต้องไปก่อนนะครับ ผมมีนัด แล้วเจอกันนะครับ คุณไพลินสุดซุ่มซ่าม" แล้วอยู่ดีๆชายหนุ่มเดินออกไปจากห้องคนไข้ พร้อมทิ้งความสงสัยให้สาวน้อยและพยาบาลในห้อง
 
เค้าเป็นใครกัน!!

E15.05
 
 

[Bad Diary] เวลาเปลี่ยนคน

posted on 11 Jan 2014 20:20 by kanis18 in Diary
BAD DIARY
 
[11 01 14]
 
นับจากตอนนั้น.. ผ่านไปกี่เดือนแล้วนะ? ครึ่งปีแล้วสินะ..

เวลาเปลี่ยนคน แต่คนไม่เปลี่ยนเวลา ถ้าทำได้คงดีเหมือนกัน

เมื่อช่วงปิดปีใหม่ เหมือนหลายๆคน ฉันไปเยี่ยมครอบครัวที่ไทยมา
พ่อ แม่ พี่ น้อง อยู่กันพร้อมหน้า ญาติหลายๆคนก็พร้อมกันมากินเลี้ยง
คุณน้ายังใจดีเหมือนเดิมเลย คุณน้าของฉันชอบซื้อขนมมามากๆเลยล่ะ
เจ้าไหนอร่อย เจ้าไหนดัง น้าสาวคนนี้ไม่เคยพลาด
กาเลต(!?) คริสปะรี้คะรีม(!?) มาม๊อน(!?) ไม่ว่าอะไรก็ตาม เรื่องของกินน้าเค้าเก่งอยู่แล้ว
ญาติๆนานๆทีเจอกันก็ดีเหมือนกันน่นแหละนะ
 
ฉันไม่ได้เยี่ยมแค่ครอบครัวนะ ฉันไปเยี่ยมเพื่อนๆเหมือนกัน
เพื่อนๆทักว่าฉันขาวขึ้น(หุหุ) ทุกคนบอกฉันเปลี่ยนไปมาก
ตั้งแต่ที่ฉันไปเรียนที่ต่างประเทศ งานฉันยุ่งมาก ไม่ค่อยได้ติดต่อเพื่อนๆเลย
หลายๆคนก็แอบน้อยใจไปบ้างล่ะนะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะทุกคน
ไม่ได้แปลว่าเราไม่ได้คิดถึงพวกเธอเลยนะ

เมื่อพุดถึงเพื่อน เราก็ต้องงมีเพื่อนสนิทกกันทุกคนใช่มั้ยล่ะ ฉันเองก็มี
กลุ่มเพื่อนของฉัน ห้าคน ไปไหนไปกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุข ร่วมเป็นร่วมตาย กันมาเยอะ
ถึงแม้ฉันหายไปหนึ่งปี แต่พวกเขาไม่เคยทิ้งฉันไปไหน ฉันดีใจมากๆเลยล่ะ
กลับไปครั้งนี้เรากินกันอย่างสุดเหวี่ยงไปเลย

...เพราะฉันกลับไปครั้งหน้า เราคงไม่อยู่กันพร้อมหน้าแล้ว...

มหาลัย

ใช่ มหาลัย ทุกๆคนต่างมีเป้าหมายในชีวิตที่ต่างกัน ต่างแยกย้ายไปที่ต่างๆ
คงยากที่จะเจอกันครบทุกคนขนาดนี้อีก
 
..ไม่รู้สิ ได้เวลาจากกันอีกแล้วสินะ..
 
เอาเถอะ พวกเราต้องสู้ต่อไป! แล้วเจอกันล่ะทุกคน : )
 
เพลิง